مقاله کامل دستور كار آزمايشگاه روش هاي آبياري

مقاله کامل دستور كار آزمايشگاه روش هاي آبياري

دانشگاه آزاد اسلامي واحد گرگان
دستور كار آزمايشگاه روش هاي آبياري
تهيه و تنظيم
كامي كابوسي
آذر 1385
عنوان صفحه
آزمايش شماره 1- نمونه برداري آب آبياري 1
آزمايش شماره 2- وزن مخصوص خاك (1) 4
آزمايش شماره 3- وزن مخصوص خاک (2) 6
آزمايش شماره 4- اندازه گيري رطوبت خاك (1) 8
آزمايش شماره 5- اندازه گيري رطوبت خاك (2) 10
آزمايش شماره 6- اندازه گيري رطوبت خاك (3) 13
آزمايش شماره 7- اندازه گيري پتانسيل ماتريك خاك 15
آزمايش شماره 8- اندازه گيري ضرايب رطوبتي خاك (1) 18
آزمايش شماره 9- اندازه گيري ضرايب رطوبتي خاك (2) 22
آزمايش شماره 10- نفوذ آب در خاک 24
آزمايش شماره 11- حرکت آب در خاک 28
آزمايش شماره 12- اندازه گيري شدت جريان آب (1) 32
آزمايش شماره 13- اندازه گيري شدت جريان آب (1) 34
آزمايش شماره 1- نمونه برداري آب آبياري
هدف: آشنايي با روش صحيح نمونه برداري آب آبياري
مقدمه
ارزيابي كيفي منابع آب به صحت و دقت آزمايش هاي فيزيوكوشيميايي و باكتريولوژيكي بستگي دارد. داده هاي مورد ارزيابي نيز با نحوه برداشت آب در ارتباط مي باشد. بنابراين حتي در صورت بكارگيري روش هاي پيشرفته آزمايشگاهي چنانچه نمونه برداري آب از منبع اصلي با شرايط علمي و استاندارد مطابقت نداشته باشد، نتايج غلط و گمراه كننده اي در بر خواهد داشت.
از اولين اقداماتي که در طراحي يک سيستم آبياري بايستی انجام گيرد بررسي خصوصيات کيفي آب است. به بيان ديگر نمونه برداري صحيح از آب آبياري نخستين و مهمترين مرحله بررسي کيفيت آب است. نمونه اي که براي انجام آزمايشات کيفي برداشت مي شود بايد معرف منبع آب مورد استفاده در طول سال باشد.
فرايند نمونه برداري آب شامل مراحل نمونه گيري آب، تثبيت و انتقال به آزمايشگاه است. به عبارت ديگر در نگهداري از نمونه برداشتي تا زمان انتقال آن به آزمايشگاه و انجام آزمايشات کيفي بايستي توجه ويژه داشت تا در خواص فيزيکي، شيميايي و بيولوژيکي آن تغييري ايجاد نگردد.
روش كار
در نمونه برداري از آب آبياري رعايت نکات زير ضروري است:
از نظر شيميايي ظروف نمونه برداري بايد پلاستيكي (پلي اتيلن) و يا شيشه اي باشند. در نمونه برداري آب براي تعيين پارامترهايي مانند فسفات ها، حشره كش ها و مواد مشابه از ظروف شيشه اي استفاده مي شود و در بقيه موارد مي توان از بطري پلاستيكي استفاده نمود. قسمت داخلي بطري هاي پلي اتيلن قبل از استفاده به مدت 24 ساعت با محلول پتاسيم يدايد 8 درصد و نيز بطري هاي شيشه اي با محلول هيدروفلوئوريك اسيد 5/0 درصد پر و نگهداري شود و
سپس با آب مقطر شستشو داده شود. اين بطري ها پس از هر نمونه برداري بايستي با برس و آب مقطر تميز شوند. در نمونه برداري براي آزمايش هاي باكتريولوژيكي آب، بطري شيشه اي استريل يك بار مصرف به كار برده مي شود.
در هنگام نمونه برداري بايد دقت شود که ظرف کاملاً از آب پر شود و سپس فوراً درب آن را بسته تا تمام هواي موجود در ظرف خارج گردد.
در زمان نمونه برداري بهتر است دو يا سه بار بطري را از آب پر و خالي کرده و سپس نمونه اصلي را برداشت نمود.
در بعضي مواقع بهتر است به جاي برداشت يک نمونه، از يک منبع چند نمونه برداشت و سپس آنها را مخلوط کرد.
براي نمونه برداري از آب چاه بايد بعد از اينکه پمپ 30 دقيقه يا بيشتر کار کرد نمونه را برداشت نمود و اگر از آب لوله کشي استفاده مي شود، شير آب را به مدت چند دقيقه باز نگه داشته تا آب داخل لوله خارج شود.
در نمونه برداري از آب رودخانه، استخر، قنات و يا کانال بايد نمونه ها را از وسط آبراهه و کمي زير سطح آب تهيه نموده و از برداشت نمونه از حاشيه جويها که در تماس با جدار کانال است خودداري نمود.
مقدار نمونه لازم براي سري کامل آزمايشات فيزيکي، شيميايي و بيولوژيکي حدوداً سه ليتر است ولي براي آزمايشات مرسوم آبياري يک ليتر کفايت مي کند.
در زمان نمونه برداري بهتر است درجه حرارت و در صورت امکان اسيديته را در محل ثبت کرد.
روي هر بطري مشخصات نمونه از قبيل شماره نمونه، زمان و مکان نمونه برداري، نوع منبع آب و غيره قيد شود و اطلاعات اضافي بر روي ورقه جداگانه ای ثبت گردد.
نمونه هاي برداشت شده بايستي هر چه زودتر به آزمايشگاه منتقل و تحت آزمايش قرار گيرند. هرگاه بعد از نمونه برداري شرايط انجام آزمايش فراهم
نباشد بايستي نمونه آب را در دماي 4-0 درجه سانتيگراد نگهداري نمود.
در صورتي که تشخيص دهيد کيفيت آب در طول سال متغير است، زماني اقدام به نمونه گيري نماييد که آب در بدترين وضعيت کيفي باشد. مثلاً اکثر رودخانه ها در بهار پر آب بوده و کيفيت آب نيز خوب است حال آنکه در فصل تابستان غلضت املاح زياد بوده و آب از کيفيت خوبي برخوردار نمي باشد، بنابراين نمونه برداري در اين زمان (تابستان) ارجح تر است. همچنين اگر مواد معلق در زمان خاصي از سال در آبراهه بيشتر است نمونه گيري در آن زمان انجام گيرد.
براي اندازه گيري اكسيژن محلول آب بايد در نمونه گيري آب دقت زيادي صورت گيرد تا اكسيژن هوا وارد آب نشود. به اين منظور بايد به آرامي و با بكارگيري لوله لاستيكي نرم به قطر 3 ميليمتر آب را به داخل ظرف نمونه برداري سيفون نمود.
آزمايش هاي صحرايي آب
اغلب پارامترهاي كيفي آب ناپايدار بوده و اندازه گيري آنها يا در محل بايد صورت گيرد و يا تثبيت شده و در فاصله زماني معين آزمايش شوند. از اين دسته پارامترها مي توان به دما، اسيديته، هدايت الكتريكي، كليه گازها، بو و تركيبات نيتروژن دار اشاره نمود كه بايد در صحرا و در منبع اصلي با دستگاه هاي قابل حمل ديجيتال اندازه گيري شوند.
عمل تثبيت عموماً با كاهش دما و pH صورت مي گيرد. براي تثبيت فلزات آهن و منگنز، يك ميلي ليتر اسيد كلريدريك غليظ به ازاي هر ليتر نمونه آب افزوده مي شود. براي فلزات سنگين از اسيد نيتريك و براي تركيبات نيتروژن دار از اسيد سولفوريك غليظ استفاده مي شود.
آزمايش شماره 2- وزن مخصوص خاک (1)
هدف: آشنايي با روش اندازه‌گيري وزن مخصوص ظاهري (Density Bulk )
مقدمه
در روشهاي آبياري سعي مي‌گردد که آب به طور يکنواخت در سطح مزرعه توزيع شده تا با نفوذ در خاک و توزيع مناسب درون خاک ذخيره رطوبتي مناسبي را براي گياه فراهم آورد. لذا لازم است ابتدا آشنايي مختصري با اجزا و خصوصيات فيزيکي خاک حاصل نموده و به بررسي نحوه اندازه‌گيري خصوصيات خاک بپردازيم.
اگر يک جزء حجم خاک را درنظر بگيريم اين جزء حجم خاک از سه فاز تشکيل شده است. اين سه فاز عبارتند از فاز جامد, مايع و گاز. هرکدام از اين سه بخش داراي حجم مشخص و جرم معيني هستند. در شکل زير سه فاز خاک و علامتهاي مربوط به آنها نشان داده شده است. فاز مايع معمولاً آب و فاز گاز معمولاً هوا است. در شکل M بيانگر جرم و V بيانگر حجم است.
انديس‌هاي s , w و a به ترتيب براي جزء جامد (Solid)، آب (Water) و هوا (Air) مي‌باشد. مجموع فاز گاز و مايع حجم خلل و فرج خاک است که با انديس f و حجم کل با انديس t نشان داده مي‌شود. لازم به ذكر است كه قسمت جامد خاك از مواد آلي و مواد معدني تشکيل شده است.
وزن مخصوص ظاهري خاک عبارت است از نسبت جرم خاک خشک به حجم كل خاک. وزن مخصوص ظاهري را با نشان مي‌دهند و
بعد آن به صورت نسبت واحد جرم به واحد حجم است (به عنوان مثال gr/cm3).

وزن مخصوص ظاهري خاک به مواد تشکيل دهنده خاک, مقدار مواد آلي و درجه فشردگي خاک (تراكم خاك) بستگي دارد. وزن مخصوص ظاهري خاک ها معمولاً بين 10/1 تا 6/1 گرم بر سانتي‌مترمکعب متغير مي‌باشد. در مورد خاک هاي آلي, وزن مخصوص ظاهري خاک ها ممکن است از اين مقدار کمتر باشد. خاکهاي با بافت درشت (خاکهاي شني) به دليل داشتن خلل و فرج کمتر نسبت به خاکهاي با بافت ريز (خاکهاي رسي) داراي وزن مخصوص ظاهري بيشتري هستند.
روش کار
1- يک سيلندر آزمايش برداريد.
2- اندازه‌هاي سيلندر را مشخص و آن را دقيقاً وزن کنيد (W1).
3- استوانه را روي خاک قرار داده و آن را با ضربه به طوري که خاک فشرده نشود کاملاً وارد خاک کنيد (دقت شود استوانه در محلي که رطوبت آن در حد ظرفيت زراعي است در خاک فرو برده شود).
4- اطراف استوانه را خالي کرده و استوانه را از خاک بيرون آوريد.
5- خاک اطراف, بالا و پايين استوانه را با کاردک بريده و پاک کنيد به طوري که سطح خاک درون استوانه کاملاً مسطح گردد.
6- نمونه را به آزمايشگاه منتقل کنيد و آن را در دماي 105 تا 110 درجه سانتي‌گراد آون قرار دهيد.
7- پس از 24 ساعت نمونه را از آون بيرون آورده و آن را دقيقاً وزن کنيد (W2).
وزن مخصوص ظاهري از رابطه زير بدست مي‌آيد:

حجم استوانه = حجم کل خاک
وزن سيلندر خالي- وزن سيلندر و خاک خشک = W1- W2 =

فایل : 37 صفحه

فرمت : Word

29900 تومان – خرید
محصول مفیدی برای شما بود ؟ پس به اشتراک بگذارید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

  • کاربر گرامی، در این وب سایت تا حد امکان سعی کرده ایم تمام مقالات را با نام پدیدآورندگان آن منتشر کنیم، لذا خواهشمندیم در صورتی که به هر دلیلی تمایلی به انتشار مقاله خود در ارتیکل فارسی را ندارید با ما در تماس باشید تا در اسرع وقت نسبت به پیگیری موضوع اقدام کنیم.

مقالات مرتبط